Brinthan Online

மீக்காயீல் உயிர்ச்சொல்

Author: Brinthan

பிறப்பின் அடையாளமாய் பருவங்கள் இணைந்தன. வெயிலும் மழையும் பனியும் அக்கோலைச்சுற்றிச் சுழன்றன. ஒவ்வொரு பருவத்தின் நிறமும் மற்றையதோடு கலந்து வெண்ணிறமாய் மாறின. தேவதைகள் என் தலையின் மேல் சுழன்று பச்சிலைகளைக் கோர்த்தனர். மெலிதான மாதுளையின் மணம் காற்றில் கலந்தது. கோலின் மீது செதில்களாக இறக்கைகள் முளைக்கத்தொடங்கின. தேவதையர் தாம் கோர்த்த பச்சிலைகளை என்னுடலாக்கினர். தூரத்திலிருந்து புல்லாங்குழலின் இசை புகைச் சுருள்களாக மிதக்கதொடங்கியது. தேவதையர் என்னை “மீக்காயீல்” என்றழைத்தனர். நான் அழிந்து மீக்காயீல் ஆனேன். “மீக்காயீல்” எனப்படும் நான் பிறந்தேன்.

பின்னிரவுகளின் மீது ஊற்றப்பட்ட மை

உண்மையின் இரைச்சல் மீது வாளிப்பாய் ஒழுகித்தூர்ந்த பின்னிரவுகளின் சாய்வுகளின் மேல் உப்பாய்க் கனக்கிறது அழியாச்சுடர். நிச்சயமான இரவொன்றில் பருவங்களால் மூத்த கிளியை துரத்திய பின்னரும் வளரும் நகமாய் உடலெங்கும் ஊர்கிறது. நிராசைப்போர் பற்றி எரிகிறது நகரம், ஒவ்வொருமுறையும் தன் நிறத்தை மாற்றும் ஒக்டோபஸின் மையாய் காலம் நிலமெங்கும் ஊர்ந்து இரவில் இருட்டுக்குள் சுருளும் வரை காத்திருந்த உப்புக்கோது மழையில் நீர்ந்து போகஇன்னொருமுறை அக்கிளி மையிட்டுக்கொண்டிருக்கிறது. 93 Views

அடிவானில் விரியும் துயர்

மூப்படைந்த எமிலாக்கு நிறப்பூச்சிட்டது போல நின்றது காலை ஐந்து நாற்பத்தைந்து ரயில். முழுமையாக திறக்காத கண்களோடு தன் உடலினைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தது இயற்கை. தண்டவாளத்தோடு பிணைத்திருந்த தன்னை விடுதலை செய்யுமாறு சீறிச்சினந்தது ரயில். மழைக்கு வீட்டிற்குள் மறித்துவைக்கப்பட்ட சிறுவனின் நிலை அதற்கு. அதன் இயந்திர முகத்திலிருந்து உருவான மஞ்சள் ஒளிப்பாகில் தண்டவாளம் இரண்டு நீண்ட ஈட்டிகள் போல…

“I’VE STOPPED WRITING” – GABO

கபோவை ஒரே வேலியுடைய அயல் வீட்டுக்காரராகவே உணர்கிறேன். என் வீட்டு யன்னலுக்கு வெளியே விரிந்திருக்கிற அவரின் நிலமும் மக்களும் தெரிகின்றார்கள். கபோவின் மக்களும் அவர்களின் நடனமும் என்றைக்குமான இனிமையான கனவுகளாக எனக்குள் மிதக்கின்றன. தன்னுடைய முதுமையை அனுபவிக்கத் தொடங்கும் போது கனவுகளைத் துரத்துவதை நிறுத்திக்கொள்கிறார் கபோ. ஆனால் ஒவ்வொரு கணமும் தன்னை உயிர்ப்புடன் வைத்திருக்க விரும்புகின்ற…

ஈஸ்டர் ஞாயிறு

அன்புள்ள நண்பர்களே , ஈஸ்டர் ஞாயிறன்று நடந்த துயரத்தின் பின்னரான இந்நான்கு நாட்களும் மனதளவில் சோர்ந்துபோயிருக்கிறேன். என்னைச்சூழ இருந்த மனிதர்களும் ஊடகங்களும் ஒவ்வொரு சந்தர்ப்பத்திலும் தம்மை வெளிப்படுத்திக்கொண்ட விதங்கள் உயிரிழப்புகளை மீறி மனதிற்குள் நோவாக குடியேறிவிட்டது. ஞாயிறன்று மொறட்டுவையில் தனித்திருந்த நாளிலிருந்து பின்னர் கொட்டஹேனா சென்று நேற்று வவுனியா திரும்பியவரை நான் எதிர்கொண்ட மனிதர்களும் அவர்களின்…

கருமொழி

பூஸ், பகலைப்போலவே இரவென்பதும் பெருங்கனவு. கருமை நித்திலமான சுடர் உன் நெடி பாவும் இவ்விரவு ஓய்ந்த வெள்ளமொன்றில் சேகரமாயிருக்கும் ஒளிப்போட்டுக்கள் கண்களை திறந்துகொண்டே நிர்பந்திக்கப்பட்ட கதிரையிலிருந்து உன்னை மீட்கிறேன் இரவொரு சொல் அல்லது மௌனம் பூஸ், இரவொரு இசை நிறைவேறா சபதங்களின் மொழி. 254 Views

நின் கைவசம்  என் கைப்பிரதி

என் அறையினை வெளிச்சமிட்டுத் துலக்கிவிடமுடியாது என்றே தோன்றுகிறது. மொறட்டுவ தன் மழைக்காலத்தை அனுபவிக்கத் தொடங்கிற்று. மங்கலான காலையின் மூட்டமான பனியும், முடிந்த  இரவின் ஈரலிப்பான காற்றும் கலந்து யன்னலைத் தாண்டி அறையினை நிரப்புகிறது. வெறுமை நிறைந்திருந்த மைதானம் மெல்ல மெல்ல சூரியக் கதிர்களை உள்வாங்குகிறது. இருட்டு ஆடை கழன்று அது  நிர்வாணமாகிக்கொண்டிருக்கிறது. இரவின் வெறுமையில் ஆடித்தீர்த்த ஆட்டம் ஒன்றின் மாறாத தடமாய்…

கரையும் வெயில்

தலையில்லா பெருச்சாளி ஒன்றைதின்றுகொண்டிருக்கும் குட்டி எலிகள். காகக் குரலில் கரையும் வெயில் அறைக்கதவிற்கு வெளியே நிற்கும் பெயரறியா மரத்திற்குப்பல்லியென்று பெயர் வைத்தேன் வயதாகிக்கொண்டிருக்கும் பல்லியின் உச்சியில்தளிர்க்கிறது செவ்விலை  உள்ளிருட்டுபுறவெயில் காய்ந்த இலையின் கீழ்உயிர் கரைத்து வனைகிறதுசிலந்தியொன்று. 244 Views

சூன்ய மினுப்பு

(01) கதைக்கற்றைகளாக எழுதப்படாத வரலாற்றினை எழுதி, மறைத்து வைக்கப்படுகின்ற சம்வங்களை எழுதி அல்லது தொன்மங்களை, பண்பாட்டை, துரோகத்தை, இனஅழிப்பை, பகைமையை என்று எல்லாவற்றையும் எழுதி அச்சிட்டு கனதியான புத்தகங்களாக அடுக்கிவைக்கப்பட்ட அலமாரியில் நகுலனின் நாய்களும் வந்து சேர்ந்தது. ” கலை என்ற அதீதத்தின் நிஜப்பரிமாணம் பழஞ்சுவடிகளின் கீறலில் சுரந்த முலைகளில் ஒவ்வொரு சொட்டுக் கண்ணிமை பால் கோடுகளாய்…

இராச்சுழல்

(01) வெயிற்காலத்தில் எலிகளும் மழைக்காலத்தில் மசுக்குட்டிகளும் எங்கள் வீடுகளுக்குள் வந்துசேர்ந்துவிடுகின்றன (02) பனிக்கால வானவில் பரப்பிய நிழற்ச் சுவர்களில் அவை ஊர்வதையும் உண்பதையும் புணர்வதையும் பறப்பதையும்  இறப்பதையும் பார்க்கவே எனக்கு வயதாகிவிடும் அன்பே (03) எட்டாவது குடம் நீரினை நீயோ நானோ வார்க்கும் போது எம்மீது மிதந்தது பொன்னிறப் பூச்சி உன்னிடம் மூன்று என்னிடம் ரெண்டு நீ சுற்றிவிட்ட கால ஏட்டின் மையிருட்டில் பூரான் பற்றிக்கொண்ட அவற்றில் ஒன்றின் இறகைப் பியத்துதலையை நசுக்கி பின்னர் இனிச் சொல்லாதே அது ஒரு பொன்னிறப்…

அம்மாவின் காடு – தேவிபாரதி

ஆதாரமற்ற நெடுங்கனவொன்றின் மீதமரும் புனைவு என் மனதிற்கு நெருக்கமான உணர்வுகளோடு உரையாடத் தொடங்குகிறது. புனைவுலகு அகன்ற ஆழி. மிகத் தளர்வான கரைகளைக் கொண்ட ஆறு. எந்தக் குறிக்கோளும் பிரக்ஞையுமற்று செந்தரையின் குளிர்ச்சியில் நிரந்தமாய் உறங்கிப்போன எனக்கு, மிக நிதானமான உலகொன்றையும் அவற்றிக்குத் தோதான உணர்வுகளையும் உருவாக்கித்தந்தது புனைவு. வாழ்க்கையின் நிரந்த உணர்வுகள் புனைவிற்குள் அவற்றிக்கான மெய்வெளியினை…

Back to top